Interview Corien Dekkers

Over ons Medewerkers Interview Corien Dekkers

Corien Dekkers

Verpleegkundig Specialist

“Ik wil de puzzeltjes oplossen”

Corien Dekkers

Een wond is nooit zomaar een wond, er is altijd een achterliggende oorzaak. ‘En die moet je kennen om tot succesvolle wondgenezing te kunnen komen’, zegt Corien Dekkers, verpleegkundig specialist op de poli dermatologie in het Amphia Ziekenhuis in Breda en bij QualityZorg. ‘Je moet niet alleen naar de wond kijken, maar je moet het puzzeltje oplossen van de onderliggende oorzaak. Die kan eenvoudig zijn – iemand kan zich bijvoorbeeld gestoten hebben aan een punt van een kastdeurtje – maar ook complex. Vaak is sprake van spataderen, maar iemand kan ook een auto-immuunziekte of diabetes hebben, of een verleden van een trombosebeen. Die dingen móet je weten. Daarom sturen we hier in huis patiënten met tekenen van chronisch veneuze insufficiëntie ook bijna altijd door naar het spatadercentrum voor verder onderzoek en eventuele behandeling.’

Onwetendheid
Het probleem is dat dit zoeken naar de onderliggende oorzaak buiten het ziekenhuis niet altijd gebeurt, stelt Corien. ‘Mijn ervaring is dat huisartsen te weinig diagnosticeren, met onderbehandeling als gevolg’, zegt ze. ‘Bijvoorbeeld door de wond alleen te bedekken met een pleister maar niet te zwachtelen, terwijl wel sprake is van oedeem. De reden voor deze manier van handelen is voor een belangrijk deel onwetendheid. Patiënten die bij ons in het ziekenhuis komen, hebben vaak al een heel traject bij de huisarts en de thuiszorg achter de rug. Pas in het ziekenhuis wordt dan naar de onderliggende oorzaak gekeken. De thuiszorg heeft eerder van de huisarts de opdracht gekregen de wond te verzorgen, maar daarmee ben je er niet. Op een gegeven moment wordt dan om een herhaalrecept gevraagd, maar dan is er geen arts meer die naar de wond kijkt. Bovendien ontbreekt het in de thuiszorg soms aan continuïteit.’

De diepte in
Corien hoort maar al te vaak dat patiënten zeggen: was ik maar eerder naar het ziekenhuis gekomen. ‘Wij hebben de expertise in huis om op basis van de juiste diagnostiek tot de optimale behandeling te komen en dus meestal de wond snel te genezen’, zegt ze. ‘In de anamnese kijken we ook naar de flebologische geschiedenis en de familiegeschiedenis van de patiënt. We doen ook een enkel/arm index. Als we vrezen dat sprake is van een maligniteit, nemen we een biopt. Dat is de klinische blik. Als sprake is van een niet genezend wondje dat er al maanden zit, moet echt een lichtje gaan branden.’

De poli van Amphia werkt samen met QualityZorg, wat continuïteit in de thuiszorg garandeert doordat zij zich alleen met wondzorg bezighouden en met een klein team werken. ‘Die thuiszorgmedewerkers zijn verpleegkundigen die ik zelf heb opgeleid, dus ik weet dat ze voldoende kennis hebben en kunnen zwachtelen’, zegt Corien. ‘De communicatielijnen zijn heel kort en ik kan het behandeltraject van de patiënten volgen via het PatDoc systeem. ‘Eens in de vier weken loop ik ook mee om feeling met de thuissituatie van patiënten te houden. En als de situatie erom vraagt hebben we eens in de twee weken op de poli bespreking van de complexe patiënten.’

Kennisoverdracht
Corien werkt al twaalf jaar op de poli van het Amphia. ‘Met heel veel plezier’, zegt ze, ‘maar toen ik gevraagd werd om me vanuit mijn positie hier ook in te zetten voor QualityZorg hoefde ik geen moment te twijfelen. Hier in de regio anderhalvelijns zorg opzetten vond ik een mooie uitdaging. Dit houdt in dat ik in de huisartsenpraktijk spreekuur ga doen voor wondzorg en daar dezelfde anamnese en diagnostiek uitvoer zoals dat op de polikliniek gebeurt. Alleen patiënten met zeer complexe wondproblematiek worden doorgestuurd naar het ziekenhuis. Zorg dichtbij huis als het kan, op de polikliniek als het moet. Daarmee wordt ook de expertise in de huisartsenpraktijk vergroot door training on the job.’

Naast haar werk in het Amphia Ziekenhuis en voor QualityZorg is Corien actief in de Woundcare Consultants Society, ze geeft les en schrijft artikelen over wondzorg. ‘De huisartsen in de Brede regio en de medewerkers van de thuiszorg kennen me dus en ze weten dat ik altijd op de hoogte ben van de nieuwste ontwikkelingen. Normaal sta ik er nooit zo bij stil wat ik allemaal weet, maar op de momenten dat ik mijn kennis overdraag realiseer ik me dat ineens weer. Zelfs de dermatologen hier in huis vragen mij wel om advies. De jongere generatie artsen is opgegroeid met verpleegkundig specialisten en ziet ons als een belangrijke kennisbron. We gaan ook samen naar patiënten als die opgenomen zijn vanwege een wond. Zo snijdt het mes aan twee kanten: ik leer van hen en zij leren van mij.’